Het cadeau dat niet in een schoen past

Een Sinterklaasverhaal over geven, liefde en elkaar helpen

Wanneer kinderen aan Sinterklaas denken, denken ze aan cadeautjes, snoepgoed en de spanning van het zetten van je schoen. Maar achter al die gezelligheid schuilt een betekenis die veel groter is dan wat er in een schoen past. In het kinderboek De dag dat Mees Sinterklaas werd staat die diepere betekenis centraal. Het verhaal laat zien dat geven soms mooier kan zijn dan krijgen, dat een helpende hand meer waarde kan hebben dan een cadeau en dat liefde en vriendschap ons kunnen helpen wanneer het allemaal even tegenzit. Want wat als het niet draait om wat je krijgt, maar om wat je voor een ander kunt betekenen?

De kracht van geven

We leren kinderen dat het goed is om te delen, dat je iemand helpt wanneer diegene dat nodig heeft en dat aardig zijn voor een ander belangrijk is. Maar is dit voor volwassenen eigenlijk nog net zo vanzelfsprekend?

Helpen we iemand zonder iets terug te verwachten? Maken we tijd voor een ander zonder dat daar iets tegenover hoeft te staan? Kinderen kunnen ons daarin een spiegel voorhouden. Zij kunnen handelen vanuit iets eenvoudigs en puurs: iemand heeft mij nodig, dus ik help.

Misschien mogen we die onbevangenheid zelf ook wat vaker terugvinden. Want geven hoeft niet altijd iets groots te zijn. Soms zit het in een luisterend oor, een beetje extra aandacht of een lief berichtje wanneer iemand het moeilijk heeft. Juist die kleine gebaren kunnen voor een ander een wereld van verschil maken.

Niet ieder schoentje wordt gevuld

Voor veel kinderen is Sinterklaas een feest vol verwachtingen over cadeautjes. Maar helaas is dat niet voor ieder kind vanzelfsprekend. Er zijn gezinnen die iedere maand opnieuw moeten puzzelen om rond te komen. Ouders die hun best doen om hun kinderen een fijne Sinterklaastijd te geven, maar voor wie zelfs een klein cadeautje soms een grote uitgave is. En kinderen die op school horen wat anderen hebben gekregen, terwijl er bij hen thuis misschien weinig of niets in hun schoen ligt.

Armoede is niet altijd zichtbaar. Achter een voordeur kunnen zorgen schuilgaan die de buitenwereld niet kent. Ouders willen hun kinderen beschermen en hun een onbezorgde jeugd geven, ook wanneer geldzorgen dat moeilijk maken.

“Geen enkel kind zou het gevoel moeten hebben dat het minder waard is omdat het minder krijgt.”

Toch kan dat gevoel ontstaan wanneer kinderen cadeautjes met elkaar vergelijken. Wanneer de prijs of de hoeveelheid belangrijker lijkt dan de gedachte erachter. Misschien mogen we ons daarom afvragen wat we kinderen tijdens Sinterklaas écht willen meegeven.

Natuurlijk mogen kinderen genieten van mooie cadeautjes. Het is heerlijk om ze te verrassen en hun blije gezicht te zien. Maar daarnaast kunnen we ze ook leren dat niet ieder gezin hetzelfde is en dat we niet alles hoeven te vergelijken. We hoeven kinderen niet te belasten met de zorgen van volwassenen. Wel kunnen we ze op een liefdevolle manier laten zien dat sommige mensen wat extra hulp kunnen gebruiken.

Misschien kunnen we samen speelgoed uitzoeken dat een ander kind blij kan maken. Misschien helpen we een gezin in onze omgeving, als dat mogelijk is. Of we beginnen gewoon met een gesprek over delen, dankbaarheid en omkijken naar elkaar.

Niet om onszelf beter te voelen, maar omdat we iets voor een ander willen betekenen. Het gaat er niet om dat kinderen minder mogen genieten van hun eigen cadeautjes. Het gaat erom dat ze leren dat niet iedereen hetzelfde heeft, maar dat iedereen even veel waard is.

“De waarde van Sinterklaas zit niet in wie het grootste cadeau krijgt, maar in de liefde waarmee we aan elkaar denken.”

Een boodschap voor kinderen én volwassenen

We leven in een wereld waarin het veel draait om hebben, krijgen en steeds meer willen. Kinderen zien wat anderen bezitten en kunnen al vroeg het gevoel krijgen dat ze iets nodig hebben om erbij te horen. Maar uiteindelijk zijn het vaak niet de spullen die ons het meest bijblijven. We herinneren ons wie er voor ons was. Wie naar ons luisterde, onze hand vasthield of ons hielp toen we het zelf even niet konden. Dat zijn de momenten waarop we voelen dat we ertoe doen.

Misschien is dat wel een van de belangrijkste lessen die we kinderen kunnen meegeven: geluk zit niet alleen in wat je bezit, maar ook in de verbinding die je met anderen voelt.

Ouders kunnen daarin het verschil maken. Niet alleen door te vertellen dat delen belangrijk is, maar vooral door het zelf voor te doen. Door aandacht te hebben voor mensen om zich heen en hun kinderen te laten zien dat een klein gebaar soms meer betekent dan een groot cadeau. Want opvoeden gaat niet alleen over wat we kinderen vertellen. Het gaat ook over wat we ze laten zien.

Wat als we weer even kijken door de ogen van een kind?

Misschien is dat wat Mees ons uiteindelijk meegeeft. Dat we niet altijd hoeven te wachten tot iemand anders begint. Dat we zelf degene kunnen zijn die een verschil maakt.

Mees heeft een leeg schoentje. Maar gaandeweg ontdekt hij dat een leeg schoentje niet betekent dat je niets hebt. Je kunt immers aandacht geven, vriendschap bieden en iemand hoop geven wanneer diegene dat nodig heeft.

Met De dag dat Mees Sinterklaas werd hoop ik kinderen een mooi, spannend en liefdevol verhaal mee te geven. Een verhaal dat niet alleen voor verwondering zorgt, maar ook uitnodigt om na te denken over wat we voor elkaar kunnen betekenen.

Want misschien begint de echte waarde van het Sinterklaasfeest juist daar: niet in de hoeveelheid cadeautjes die we krijgen, maar in de aandacht die we aan elkaar geven.

Ik hoop dat we kinderen leren dat ze niet de mooiste of duurste cadeaus nodig hebben om bijzonder te zijn. Dat ze begrijpen dat niet ieder gezin dezelfde mogelijkheden heeft en dat we, ook als we weinig hebben, iets waardevols kunnen geven.

Want het mooiste cadeau is meestal het cadeau dat je niet kunt uitpakken. Een cadeau dat je niet kunt kopen. Een cadeau dat niet in een schoen past. Een cadeau dat je met je hart geeft… Liefde.

Over de auteur | Lyona Rose

Lyona Rose is een veelzijdige Nederlandse auteur die zich onderscheidt door haar brede belangstelling en haar vermogen om uiteenlopende onderwerpen met diepgang en nuance te verwoorden. Ze schrijft in diverse genres voor een breed publiek en haar werk vindt zijn weg naar lezers in Nederland en België. Haar publicaties verschijnen bij verschillende Nederlandse uitgeverijen.

Naast haar schrijverschap is Lyona Rose werkzaam als sociaal pedagoog. Haar professionele achtergrond vormt een waardevolle basis voor haar inhoudelijke expertise en haar betrokkenheid bij mens en maatschappij. Daarnaast schrijft zij voor diverse vaktijdschriften. Eerder verscheen bij uitgeverij Public Transformation haar werk Aju Paraplu.

Over de redacteur | Nikki Mennen

Nikki Mennen is gek op verhalen, in welke vorm dan ook. Vanaf haar appartementje in Berlijn werkt ze als freelancer voor verschillende uitgeverijen en auteurs in Nederland. Ze schrijft, vertaalt, redigeert en begeleidt boeken, tijdschriften, artikelen en spellen voor kinderen en volwassenen.

Sinds 2024 verzorgt Nikki met veel plezier de redactie van de artikelen van Lyona Rose voor verschillende vaktijdschriften. Haar kracht ligt in het versterken van de kwaliteit van een tekst, zonder de stem van de auteur kwijt te raken.